Ποια η διαφορά μεταξύ Ορθοδόξων και Καθολικών Χριστιανών;

Η διάσπαση Ορθοδόξων και Καθολικών έμεινε ιστορικά γνωστή ως το σχίσμα των Εκκλησιών. Το 1054 η Χριστιανοσύνη διασπάστηκε σε Καθολική Εκκλησία και σε Ορθόδοξη Εκκλησία της Ανατολής. Οι Καθολικοί θα ζούσαν πλέον με επικεφαλής τον Πάπα, ενώ οι Ορθόδοξοι με επικεφαλής τον Πατριάρχη Κωνσταντινουπόλεως. Παρότι τις βάσεις για το Σχίσμα τις έθεσαν αιώνες πριν πολιτικοί, πολιτισμικοί και οικονομικοί παράγοντες, η αφορμή της ρήξης ήταν κυρίως θεολογική.

• Αρχικά, οι πάπες είχαν προσθέσει στο Σύμβολο της Πίστεως («Πιστεύω εις έναν Θεό, Πατέρα…») τον όρο «filioque», μια λατινική λέξη που σήμαινε πως το Άγιο Πνεύμα εκπορεύεται όχι μόνο εκ του Πατρός, δηλαδή του Θεού, αλλά και εκ του Υιού, δηλαδή του Χριστού, αλλοιώνοντας έτσι το αρχικό κείμενο που είχε καθοριστεί από τις Οικουμενικές Συνόδους και προκαλώντας έντονη θεολογική αντίδραση στην Ανατολική Εκκλησία.
• Επιπλέον, υπήρχαν διαφοροποιήσεις στην εκκλησιαστική παράδοση, όπως το ζήτημα της αγαμίας των κληρικών, την οποία είχε καθιερώσει η Δύση, ενώ στην Ανατολή οι ιερείς μπορούσαν να είναι έγγαμοι πριν από τη χειροτονία.
• Τέλος, ένας από τους σημαντικότερους λόγους ήταν η διαφωνία ως προς το πρωτείο του Πάπα, καθώς η Δυτική Εκκλησία υποστήριζε ότι ο Πάπας είχε ανώτατη εξουσία πάνω σε ολόκληρη την Εκκλησία, ενώ η Ανατολική δεν αποδεχόταν αυτή την υπεροχή, θεωρώντας την υπέρβαση των συνοδικών δομών της Εκκλησίας.

Παρότι, μεταγενέστερα έγιναν αρκετές προσπάθειες επανένωσης, απέβησαν άκαρπες, καθώς το χάσμα ήταν πλέον αγεφύρωτο. Οι προσπάθειες προσέκρουαν από τη μια στις αξιώσεις του Πάπα και από την άλλη στο ανθενωτικό κλίμα που επικρατούσε στο Βυζάντιο. Το Σχίσμα υφίσταται και σήμερα, παρά το γεγονός ότι στις 7 Δεκεμβρίου 1965 ο Πάπας Παύλος ΣΤ΄ και ο Οικουμενικός Πατριάρχης Αθηναγόρας ανακάλεσαν τους αφορισμούς του Πάπα Λέοντα Θ΄ και του Πατριάρχη Μιχαήλ Κηρουλάριου, με τους οποίους είχε επέλθει η ρήξη του 1054.