[products limit="2" columns="2" on_sale="true"]
Η αλλαγή ώρας εφαρμόζεται σε περίπου 60 χώρες παγκοσμίως, ενώ πάνω από 120 χώρες διατηρούν σταθερή ώρα καθ’ όλη τη διάρκεια του έτους. Η διεθνής βάση μέτρησης του χρόνου είναι το UTC (Συντονισμένη Παγκόσμια Ώρα), από το οποίο ορίζεται το σύστημα των ζωνών ώρας. Στην Ελλάδα, η θερινή ώρα εφαρμόστηκε για πρώτη φορά το 1973, ενώ καθιερώθηκε μόνιμα από το 1975. Σκοπός της είναι κυρίως η καλύτερη αξιοποίηση του φυσικού φωτός κατά τους θερινούς μήνες, ώστε οι ανθρώπινες δραστηριότητες να συμβαδίζουν περισσότερο με τη διάρκεια της ημέρας. Η πραγματική ενεργειακή ωφέλεια θεωρείται σήμερα περιορισμένη και αμφισβητούμενη.
Η ιδέα της καλύτερης αξιοποίησης του φωτός της ημέρας έχει παλιές ρίζες. Το 1784, ο Βενιαμίν Φραγκλίνος, μέσα από ένα σατιρικό κείμενο, πρότεινε ότι οι άνθρωποι θα μπορούσαν να ξυπνούν νωρίτερα το καλοκαίρι, ώστε να εκμεταλλεύονται περισσότερο το φως του ήλιου. Ωστόσο, η σύγχρονη μορφή της θερινής ώρας διαμορφώθηκε πολύ αργότερα, χάρη σε πιο συστηματικές προτάσεις, όπως εκείνες του Τζορτζ Βέρνον Χάντσον το 1895 και του Γουίλιαμ Γουίλετ το 1907, οι οποίοι εισηγήθηκαν την αλλαγή της ίδιας της ώρας.
Η θερινή ώρα εφαρμόστηκε για πρώτη φορά σε μεγάλη κλίμακα το 1916, κατά τη διάρκεια του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου, με κύριο στόχο την εξοικονόμηση καυσίμων, όπως ο άνθρακας. Στη συνέχεια, υιοθετήθηκε και εγκαταλείφθηκε επανειλημμένα από διάφορες χώρες. Στις δεκαετίες μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο καθιερώθηκε πιο συστηματικά σε πολλές περιοχές του κόσμου. Σήμερα, εξακολουθεί να αποτελεί αντικείμενο συζήτησης, καθώς τα οφέλη της δεν θεωρούνται πλέον αυτονόητα, ενώ εξετάζονται και οι επιπτώσεις της στην καθημερινότητα των ανθρώπων.
