Γιατί τρώμε ποπκόρν στον κινηματογράφο;
Τα αρχαιότερα γνωστά ίχνη ποπκόρν έχουν βρεθεί στο σημερινό Περού και χρονολογούνται πριν από περίπου 6.700 χρόνια. Αν και το ποπκόρν καταναλωνόταν και στην αμερικανική ήπειρο εδώ και χιλιετίες, άρχισε να καθιερώνεται ως εμπορικό σνακ στις Ηνωμένες Πολιτείες από τη δεκαετία του 1840. Πλανόδιοι πωλητές έστηναν τους πάγκους τους σε πολυσύχναστους δρόμους, έξω από θέατρα, κινηματογράφους, πανηγύρια και άλλους χώρους συγκέντρωσης, προσελκύοντας τους περαστικούς με το άρωμα του φρεσκοψημένου ποπκόρν και του λιωμένου βουτύρου.
Το 1885 ο Αμερικανός εφευρέτης Τσαρλς Κρέτορς (Charles Cretors) κατασκεύασε την πρώτη επιτυχημένη εμπορική μηχανή παρασκευής ποπκόρν, η οποία μπορούσε να μεταφέρεται εύκολα και συνέβαλε σημαντικά στη διάδοση του σνακ στους δρόμους των πόλεων. Χάρη στη χαμηλή του τιμή, το ποπκόρν έγινε γρήγορα ιδιαίτερα δημοφιλές. Ωστόσο, οι ιδιοκτήτες των κινηματογράφων αρχικά δεν το έβλεπαν με καλό μάτι, καθώς θεωρούσαν ότι οι μυρωδιές και τα υπολείμματα από τους σπόρους υποβάθμιζαν την εικόνα των αιθουσών τους. Έτσι, οι περισσότεροι πωλητές παρέμεναν έξω από τις εισόδους των κινηματογράφων, όπου η πελατεία ήταν μεγάλη.
Όλα όμως άλλαξαν μετά το χρηματιστηριακό κραχ του 1929 και τη Μεγάλη Ύφεση. Καθώς το ποπκόρν ήταν ένα από τα πιο οικονομικά σνακ, οι κινηματογράφοι άρχισαν να εγκαθιστούν μηχανές παρασκευής μέσα στις αίθουσες. Η επιλογή αποδείχθηκε ιδιαίτερα κερδοφόρα, αφού οι πωλήσεις ποπκόρν απέφεραν σημαντικά έσοδα και βοήθησαν πολλούς κινηματογράφους να αντεπεξέλθουν στην οικονομική κρίση. Από τότε, το ποπκόρν έγινε άρρηκτα συνδεδεμένο με την εμπειρία του κινηματογράφου. Επίσης, κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, η κατανάλωση ποπκόρν στις ΗΠΑ αυξήθηκε σημαντικά, επειδή η ζάχαρη ήταν δελτιοποιημένη και τα γλυκά ήταν δυσεύρετα. Πολλοί στράφηκαν στο ποπκόρν ως οικονομική εναλλακτική.
Δεν ρώτησες αλλά…
Λέμε «ποπκόρν» ή «ποπ κορν»;
Και οι δύο γραφές χρησιμοποιούνται στα ελληνικά. Το «ποπκόρν» είναι η εξελληνισμένη μορφή της λέξης και προτιμάται από αρκετά λεξικά και γλωσσικούς οδηγούς, ενώ το «ποπ κορν» είναι η πιο διαδεδομένη γραφή στην καθημερινή χρήση, στα μέσα ενημέρωσης και στο διαδίκτυο. Στην πράξη, και οι δύο θεωρούνται αποδεκτές, αρκεί να υπάρχει συνέπεια στη χρήση τους μέσα στο ίδιο κείμενο.
