Γιατί στα παιδιά δεν αρέσουν πολλά φαγητά;

Πολλά παιδιά που έτρωγαν μεγάλη ποικιλία τροφών ως μωρά, μεγαλώνοντας αρχίζουν να απορρίπτουν ορισμένα φαγητά ή να διστάζουν να δοκιμάσουν καινούργια. Δεν πρόκειται απαραίτητα για «ιδιοτροπία», καθώς η επιλεκτικότητα στο φαγητό είναι συχνή κατά την παιδική ηλικία.

Ένας από τους λόγους είναι η τροφική νεοφοβία, δηλαδή η απροθυμία να δοκιμάσουν άγνωστες τροφές. Τείνει να γίνεται εντονότερη μετά τη βρεφική ηλικία και είναι συνηθισμένη στα πρώτα χρόνια της ζωής. Δεν εμφανίζεται όμως στον ίδιο βαθμό σε όλα τα παιδιά: κάποια είναι ιδιαίτερα επιφυλακτικά, ενώ άλλα δοκιμάζουν εύκολα νέες τροφές. Η συμπεριφορά αυτή πιθανώς έχει και εξελικτικές ρίζες. Καθώς τα μικρά παιδιά αποκτούν μεγαλύτερη κινητικότητα και εξερευνούν το περιβάλλον τους, η επιφυλακτικότητα απέναντι σε άγνωστες τροφές ενδέχεται να λειτουργούσε ως προστασία από δυνητικά επικίνδυνες ουσίες. Πρόκειται, ωστόσο, για εξελικτική ερμηνεία και όχι για αποδεδειγμένη αιτία.

Ρόλο παίζει και ο τρόπος με τον οποίο τα παιδιά αντιλαμβάνονται τις γεύσεις. Από μικρή ηλικία υπάρχει έντονη προτίμηση στη γλυκιά γεύση, ενώ οι πικρές γεύσεις συχνά γίνονται λιγότερο εύκολα αποδεκτές. Επιπλέον, γενετικές διαφορές μπορούν να επηρεάσουν το πόσο έντονα αντιλαμβάνεται κάποιος ορισμένες πικρές ουσίες. Δεν είναι όμως μόνο η γεύση. Η μυρωδιά, η υφή και η εμφάνιση μπορούν επίσης να καθορίσουν αν ένα παιδί θα δεχτεί ένα φαγητό. Γι’ αυτό μπορεί να τρώει ένα τρόφιμο σε μία μορφή και να το απορρίπτει όταν σερβίρεται διαφορετικά.

Η πίεση να φάει ή να δοκιμάσει ένα παιδί κάτι συνήθως δεν βοηθά και μπορεί να κάνει την εμπειρία του φαγητού πιο αρνητική. Αντίθετα, η ήρεμη και επαναλαμβανόμενη έκθεση σε μια τροφή μπορεί να αυξήσει σταδιακά την εξοικείωση και την αποδοχή της, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι κάθε παιδί τελικά θα αγαπήσει κάθε φαγητό. Επομένως, η επιλεκτικότητα δεν είναι απαραίτητα πείσμα. Αποτελεί συχνά αποτέλεσμα της ηλικίας, της βιολογίας, των αισθήσεων και των εμπειριών του παιδιού.