Γιατί η Μόνα Λίζα είναι τόσο διάσημη;

Ο Λεονάρντο ντα Βίντσι (Leonardo da Vinci) φιλοτέχνησε τη Μόνα Λίζα περίπου μεταξύ 1503 και 1506, πιθανόν στη Φλωρεντία. Στις αρχές του 16ου αιώνα ο πίνακας πέρασε στη Γαλλία, όταν αποκτήθηκε από τον βασιλιά Φραγκίσκο Α΄ και εντάχθηκε στη βασιλική συλλογή. Μετά τη Γαλλική Επανάσταση ο πίνακας μεταφέρθηκε στο Λούβρο, όπου εκτίθεται μέχρι σήμερα. Για αιώνες δεν είχε τη σημερινή παγκόσμια φήμη και αντιμετωπιζόταν περισσότερο ως ένα εξαιρετικό, αλλά όχι μοναδικά εμβληματικό, πορτρέτο.

Η καθοριστική στιγμή για την εκτόξευση της φήμης του ήταν η κλοπή του το 1911 από τον Βιντσέντσο Περούτζια (Vincenzo Peruggia), πρώην εργαζόμενο του μουσείου. Η εξαφάνιση έγινε αντιληπτή την επόμενη ημέρα και προκάλεσε μεγάλη δημοσιότητα στη Γαλλία και διεθνώς, καθώς για πρώτη φορά ένα έργο τέχνης τέτοιου επιπέδου βρισκόταν στο επίκεντρο μαζικής κάλυψης από τον Τύπο. Ακολούθησε πολύχρονη έρευνα, αλλά το έργο βρέθηκε τελικά το 1913, όταν ο Περούτζια προσπάθησε να το πουλήσει σε ιταλικό έμπορο τέχνης, ισχυριζόμενος ότι ενεργούσε από πατριωτικά κίνητρα, θέλοντας να επιστρέψει ο πίνακας στην Ιταλία.

Μετά την ανάκτησή του, η Μόνα Λίζα εκτέθηκε προσωρινά σε ιταλικά μουσεία και στη συνέχεια επέστρεψε στο Λούβρο στα τέλη του 1913. Η δημοσιότητα της κλοπής είχε ήδη μετατρέψει τον πίνακα σε παγκόσμιο σύμβολο, ενισχύοντας σε μεγάλο βαθμό τη φήμη του. Η σημερινή “υστερία” γύρω από τη Μόνα Λίζα δεν οφείλεται μόνο στην καλλιτεχνική της αξία, αλλά και στον συνδυασμό ιστορικής πορείας, μυστηρίου γύρω από το βλέμμα και το χαμόγελο του πορτρέτου, καθώς και της μοναδικής ιστορίας της κλοπής που την έκανε παγκόσμιο πολιτιστικό φαινόμενο.