Κάποτε είχαμε ουρά

Οι πολύ μακρινοί εξελικτικοί πρόγονοι του ανθρώπου είχαν ουρά. Μάλιστα, υπάρχουν στοιχεία ότι η γραμμή που οδήγησε στους σύγχρονους ανθρώπους έχασε την ουρά της πριν από περίπου 20 έως 25 εκατομμύρια χρόνια.

Το πιο εντυπωσιακό, όμως, είναι ότι η ιστορία αυτή φαίνεται να αφήνει τα ίχνη της ακόμη και σήμερα. Κατά τις πρώτες εβδομάδες της ανάπτυξης, το ανθρώπινο έμβρυο σχηματίζει μια μικρή ουρά. Δεν πρόκειται απλώς για ένα εξόγκωμα που μοιάζει με ουρά. Περιέχει αναπτυσσόμενους σπονδύλους, μυς και νεύρα, γι’ αυτό οι εμβρυολόγοι τη θεωρούν πραγματική εμβρυϊκή ουρά. Καθώς το έμβρυο αναπτύσσεται, η ουρά αυτή αρχίζει να υποστρέφει. Τα περισσότερα κύτταρά της απορροφώνται φυσιολογικά από τον οργανισμό και μέχρι περίπου την όγδοη εβδομάδα έχει σχεδόν εξαφανιστεί. Στη θέση της παραμένει μόνο ο κόκκυγας, το μικρό οστό στο τέλος της σπονδυλικής στήλης.

Αυτό δεν σημαίνει ότι η εξέλιξη λειτουργεί σαν μια «μνήμη» που αναπαράγει το παρελθόν. Οι γενετικοί μηχανισμοί που κατασκευάζουν το ανθρώπινο σώμα προέρχονται από κοινούς προγόνους με ουρά. Για λίγο ενεργοποιούν τον σχηματισμό της και στη συνέχεια την καταργούν.Έτσι, παρόλο που κανένας άνθρωπος δεν γεννιέται φυσιολογικά με ουρά, όλοι μας περνάμε από ένα στάδιο πριν από τη γέννηση όπου διαθέτουμε μια μικρή εμβρυϊκή ουρά. Είναι ένα μικρό αλλά εντυπωσιακό παράθυρο στο πολύ μακρινό εξελικτικό μας παρελθόν.