Η Σχετικότητα δεν ξεκίνησε με τον Αϊνστάιν
Όταν ακούμε τη λέξη «Σχετικότητα», το πρώτο όνομα που μας έρχεται στο μυαλό είναι συνήθως ο Άλμπερτ Αϊνστάιν. Ωστόσο, η ιδέα ότι η κίνηση είναι σχετική είχε διατυπωθεί σχεδόν τρεις αιώνες πριν από την Ειδική Θεωρία της Σχετικότητας.
Το 1632 ο Γαλιλαίος Γαλιλέι (Galileo Galilei), στο έργο του «Διάλογος περί των δύο μεγίστων συστημάτων του κόσμου», περιέγραψε μια ιδέα που σήμερα γνωρίζουμε ως αρχή της σχετικότητας του Γαλιλαίου. Σύμφωνα με αυτή, δεν μπορούμε να προσδιορίσουμε μια απόλυτη κατάσταση ομαλής κίνησης εξετάζοντας μόνο όσα συμβαίνουν μέσα σε ένα σύστημα. Ο Γαλιλαίος χρησιμοποίησε το παράδειγμα ενός πλοίου που κινείται με σταθερή ταχύτητα. Ένας άνθρωπος μέσα στην καμπίνα, χωρίς να κοιτάξει έξω, δεν μπορεί μέσω απλών μηχανικών πειραμάτων να καταλάβει αν το πλοίο είναι ακίνητο ή κινείται ομαλά. Για εκείνον, τα αντικείμενα μέσα στο πλοίο συμπεριφέρονται με τον ίδιο τρόπο.
Η ιδέα αυτή αποτέλεσε σημαντικό βήμα στην εξέλιξη της φυσικής, αλλά δεν ήταν η Θεωρία της Σχετικότητας όπως τη γνωρίζουμε σήμερα. Σχεδόν τρεις αιώνες αργότερα, ο Άλμπερτ Αϊνστάιν (Albert Einstein) πήρε αυτή τη βασική αρχή ένα μεγάλο βήμα παραπέρα: δεν την εφάρμοσε μόνο στους νόμους της μηχανικής, αλλά σε όλους τους νόμους της φυσικής. Το 1905, με την Ειδική Θεωρία της Σχετικότητας, έδειξε επίσης ότι η ταχύτητα του φωτός στο κενό είναι ίδια για όλους τους παρατηρητές που κινούνται με σταθερή ταχύτητα, ανεξάρτητα από την κίνηση της πηγής του φωτός.
Από την Ειδική Θεωρία της Σχετικότητας προκύπτει κάτι εντυπωσιακό: ο χώρος και ο χρόνος δεν είναι απόλυτοι, αλλά μπορούν να μετρηθούν διαφορετικά από παρατηρητές που κινούνται με διαφορετικές ταχύτητες. Έτσι, δύο άνθρωποι που κινούνται διαφορετικά μπορεί να μετρήσουν διαφορετικά το πέρασμα του χρόνου ή την απόσταση ανάμεσα σε δύο σημεία. Το 1915 ο Αϊνστάιν ολοκλήρωσε τις εξισώσεις της Γενικής Θεωρίας της Σχετικότητας, επεκτείνοντας ριζικά την εικόνα μας για τη βαρύτητα, τον χώρο και τον χρόνο.
