Γιατί λέμε «ΟΚ»;

Μία από τις πιο αναγνωρίσιμες εκφράσεις στον κόσμο ξεκίνησε ως ένα γλωσσικό αστείο στις Ηνωμένες Πολιτείες.

Η πρώτη γνωστή καταγεγραμμένη εμφάνιση του «ΟΚ» έγινε στις 23 Μαρτίου 1839, στην αμερικανική εφημερίδα «Boston Morning Post». Ήταν συντομογραφία του «oll korrect», μιας σκόπιμα ανορθόγραφης γραφής του «all correct», δηλαδή «όλα σωστά». Εκείνη την εποχή τέτοια γλωσσικά παιχνίδια ήταν ιδιαίτερα δημοφιλή στον αμερικανικό Τύπο. Το 1840, το «ΟΚ» απέκτησε ακόμη μεγαλύτερη δημοσιότητα χάρη στην προεκλογική εκστρατεία του Αμερικανού προέδρου Μάρτιν Βαν Μπιούρεν (Martin Van Buren).

Στη συνέχεια, η χρήση του «ΟΚ» εξαπλώθηκε στην καθημερινή επικοινωνία, ενώ τον 19ο αιώνα αξιοποιήθηκε και στην τηλεγραφία ως σύντομος τρόπος επιβεβαίωσης. Τον 20ό αιώνα, η διάδοσή του ενισχύθηκε από τα μέσα μαζικής ενημέρωσης, τον κινηματογράφο και τη διεθνή εξάπλωση της αγγλικής γλώσσας. Έτσι, πέρασε σε πολλές γλώσσες και καθιερώθηκε ως μία από τις πιο αναγνωρίσιμες εκφράσεις παγκοσμίως.

Εκτός από τη λέξη, δύο ιδιαίτερα γνωστές χειρονομίες χρησιμοποιούνται σήμερα για να δείξουμε ότι όλα είναι εντάξει: το 👌 και το 👍. Η πρώτη, στην οποία ο αντίχειρας και ο δείκτης σχηματίζουν έναν κύκλο, συνδέεται άμεσα με το «ΟΚ». Παρόμοιες χειρονομίες συναντώνται ήδη στην αρχαιότητα, χωρίς όμως να έχει αποδειχθεί άμεση ιστορική σύνδεση με τη σημερινή σημασία.

Η ιστορία του 👍 είναι πιο περίπλοκη. Στην αρχαία Ρώμη, χειρονομίες με τον αντίχειρα χρησιμοποιούνταν στις μονομαχίες, όταν το κοινό εξέφραζε την επιθυμία του για την τύχη ενός ηττημένου μονομάχου. Ωστόσο, οι αρχαίες πηγές δεν αποσαφηνίζουν την ακριβή μορφή τους. Σύμφωνα με μία ιστορική ερμηνεία, ο κρυμμένος αντίχειρας δήλωνε εύνοια, ενώ ο προτεταμένος μπορούσε να σημαίνει καταδίκη. Έτσι, η γνωστή αντίληψη ότι 👍 σήμαινε «ζωή» και 👎 «θάνατος» δεν τεκμηριώνεται ιστορικά. Η εικόνα αυτή έγινε ιδιαίτερα δημοφιλής πολύ αργότερα, μέσα από την τέχνη και τον κινηματογράφο.