Είναι το άγχος κληρονομικό;

Παρόλο που υπάρχει κληρονομική προδιάθεση άγχους, δεν είναι βέβαιο ότι κάποιος θα εμφανίσει αγχώδη διαταραχή.

Το άγχος αποτελεί μια φυσιολογική αντίδραση του οργανισμού απέναντι στον κίνδυνο. Όταν όμως γίνεται έντονο και επίμονο, μπορεί να εξελιχθεί σε αγχώδη διαταραχή. Η επιστήμη δείχνει ότι υπάρχει γενετική προδιάθεση, χωρίς όμως αυτό να σημαίνει ότι η εμφάνιση μιας αγχώδους διαταραχής είναι προδιαγεγραμμένη. Μελέτες εκτιμούν ότι περίπου το 30% έως 50% της προδιάθεσης για αγχώδεις διαταραχές οφείλεται σε γενετικούς παράγοντες. Ωστόσο, δεν υπάρχει ένα μοναδικό «γονίδιο του άγχους». Αντίθετα, πολλά διαφορετικά γονίδια συμβάλλουν, το καθένα σε μικρό βαθμό, διαμορφώνοντας τη συνολική ευαλωτότητα ενός ατόμου.

Εξίσου σημαντικό ρόλο παίζουν το περιβάλλον και οι εμπειρίες της ζωής. Ο τρόπος με τον οποίο μεγαλώνει ένα παιδί, η έκθεσή του σε τραυματικά γεγονότα ή χρόνιο στρες, αλλά και η συμπεριφορά των γονέων μπορούν να επηρεάσουν σημαντικά την ψυχική του ανάπτυξη. Για παράδειγμα, ένα παιδί μπορεί να μάθει να αντιμετωπίζει τις καταστάσεις με φόβο ή υπερβολική ανησυχία, αν μεγαλώνει δίπλα σε έναν γονέα που αντιδρά συνεχώς με άγχος.

Αυτό σημαίνει ότι, ακόμη και όταν υπάρχει κληρονομική προδιάθεση, δεν είναι καθόλου βέβαιο ότι το παιδί θα εμφανίσει αγχώδη διαταραχή. Ο ανθρώπινος εγκέφαλος διαθέτει μεγάλη προσαρμοστικότητα και επηρεάζεται διαρκώς από τις εμπειρίες. Μια ασφαλής σχέση με τους γονείς, ο ποιοτικός ύπνος, η τακτική σωματική άσκηση, η εκμάθηση δεξιοτήτων διαχείρισης του άγχους και, όταν χρειάζεται, η ψυχοθεραπεία μπορούν να μειώσουν σημαντικά τον κίνδυνο.