«Σύνδρομο του καλού παιδιού»: Η υπερβολική υπακοή δεν είναι πάντα καλό σημάδι
Ένα παιδί που είναι πάντα υπάκουο και προσπαθεί να ευχαριστεί τους άλλους μπορεί να θεωρείται «ιδανικό». Όμως, πίσω από αυτή τη συμπεριφορά μπορεί να κρύβεται φόβος μήπως απογοητεύσει τους γύρω του.
Ο όρος «σύνδρομο του καλού παιδιού» χρησιμοποιείται ανεπίσημα για να περιγράψει ένα μοτίβο υπερβολικής προσαρμογής και ανάγκης για αποδοχή. Δεν αποτελεί αναγνωρισμένη ψυχιατρική ή ψυχολογική διάγνωση και επομένως δεν σημαίνει ότι ένα ήσυχο ή συνεργάσιμο παιδί έχει κάποιο σύνδρομο. Η διαφορά βρίσκεται κυρίως στο γιατί συμπεριφέρεται έτσι. Ένα παιδί μπορεί να ακολουθεί κανόνες επειδή κατανοεί τα όρια και αισθάνεται ασφάλεια μέσα σε αυτά.
Σε άλλες περιπτώσεις, όμως, μπορεί να προσπαθεί διαρκώς να είναι «καλό» επειδή φοβάται την αποδοκιμασία, τη σύγκρουση ή την απογοήτευση των άλλων. Έτσι, μπορεί να δυσκολεύεται να πει «όχι», να αποφεύγει να εκφράσει θυμό, να ζητά συχνά επιβεβαίωση ή να αισθάνεται ενοχές όταν βάζει τις δικές του ανάγκες πρώτες. Αν ένα τέτοιο μοτίβο διατηρηθεί μεγαλώνοντας, μπορεί να συνδέεται με δυσκολία στη θέσπιση ορίων, έντονη αυτοκριτική, τελειομανία και υπερβολική ανάγκη για αποδοχή. Μπορεί επίσης να δυσκολεύεται να εκφράσει τι πραγματικά θέλει ή να βάζει συστηματικά τις ανάγκες των άλλων πάνω από τις δικές του.
Στόχος, λοιπόν, δεν είναι ένα παιδί χωρίς κανόνες. Είναι ένα παιδί που γνωρίζει ότι μπορεί να διαφωνήσει, να θυμώσει ή να κάνει λάθος χωρίς να φοβάται ότι θα χάσει την αγάπη και την αποδοχή των ανθρώπων που το φροντίζουν. Η έκφραση των συναισθημάτων και των προσωπικών του ορίων αποτελεί σημαντικό μέρος της συναισθηματικής του ανάπτυξης. Γιατί ένα παιδί δεν χρειάζεται να είναι πάντα «καλό». Χρειάζεται να νιώθει ασφαλές να είναι ο εαυτός του.
