Πώς ήξεραν τα ταχυδρομικά περιστέρια πού να πάνε;

Ήξερες ότι τα ταχυδρομικά περιστέρια χρησιμοποιούνται εδώ και περισσότερα από 3.000 χρόνια και μπορούν να επιστρέψουν στο σπίτι τους από αποστάσεις άνω των 1.000 χιλιομέτρων;

Στην πραγματικότητα, το περιστέρι δεν ήξερε πού έπρεπε να πάει. Ήξερε μόνο πού βρισκόταν το σπίτι του. Τα ταχυδρομικά περιστέρια, μια ειδικά εκτρεφόμενη ποικιλία του βραχοπερίστερου, διαθέτουν μια εξαιρετικά ανεπτυγμένη ικανότητα προσανατολισμού που τους επιτρέπει να επιστρέφουν στον περιστερώνα όπου μεγάλωσαν, ακόμη και αν μεταφερθούν εκατοντάδες χιλιόμετρα μακριά. Δεν μπορούσαν, δηλαδή, να πετάξουν προς οποιαδήποτε κατεύθυνση ή σε οποιαδήποτε πόλη. Μπορούσαν να επιστρέψουν μόνο στη δική τους βάση.

Αυτό σημαίνει πρακτικά ότι αν κάποιος στην Αθήνα ήθελε να στείλει ένα μήνυμα στη Θεσσαλονίκη, έπρεπε να έχει μαζί του ένα περιστέρι που είχε μεγαλώσει στη Θεσσαλονίκη. Μόλις το άφηνε ελεύθερο, εκείνο πετούσε κατευθείαν πίσω στον περιστερώνα του, μεταφέροντας το μήνυμα. Στη συνέχεια το περιστέρι μπορούσε να μεταφερθεί ξανά με άνθρωπο στην Αθήνα, ώστε να χρησιμοποιηθεί σε μια νέα αποστολή. Έτσι δημιουργήθηκαν ολόκληρα δίκτυα επικοινωνίας μεταξύ πόλεων, όπου περιστέρια μεταφέρονταν συνεχώς από πόλη σε πόλη και επέστρεφαν πάντα στη δική τους βάση. Τα καλύτερα ταχυδρομικά περιστέρια μπορούν να διανύσουν περισσότερα από 1.000 χιλιόμετρα και να πετούν με ταχύτητες που συχνά ξεπερνούν τα 80 χιλιόμετρα την ώρα, επιστρέφοντας με αξιοθαύμαστη ακρίβεια στον περιστερώνα τους.

Το πραγματικά εντυπωσιακό είναι ότι ακόμη και σήμερα οι επιστήμονες δεν γνωρίζουν με απόλυτη βεβαιότητα πώς ακριβώς καταφέρνουν να προσανατολίζονται με τόσο μεγάλη ακρίβεια. Η επικρατέστερη άποψη είναι ότι χρησιμοποιούν ταυτόχρονα πολλούς διαφορετικούς μηχανισμούς. Μπορούν να αντιλαμβάνονται το μαγνητικό πεδίο της Γης, σαν να διαθέτουν μια φυσική πυξίδα. Χρησιμοποιούν επίσης τη θέση του Ήλιου, αναγνωρίζουν χαρακτηριστικές οσμές που μεταφέρει ο αέρας και, όταν πλησιάζουν στον προορισμό τους, αξιοποιούν οπτικά σημεία του τοπίου, όπως ποτάμια, βουνά, δρόμους ή ακτές. Είναι σαν να διαθέτουν ένα φυσικό GPS που συνδυάζει διαφορετικές πληροφορίες για να βρει τη σωστή διαδρομή.