Τα στρατόπεδα συγκέντρωσης δεν τα δημιούργησαν οι Γερμανοί

Τα στρατόπεδα συγκέντρωσης δεν προέκυψαν από ένα μόνο κράτος, αλλά από τη σταδιακή εξέλιξη βίαιων πρακτικών ελέγχου πληθυσμών, αφήνοντας βαθύ ιστορικό και ανθρώπινο αποτύπωμα. Η ιδέα των στρατοπέδων συγκέντρωσης, όπως τη γνωρίζουμε σήμερα, διαμορφώθηκε στα τέλη του 19ου αιώνα μέσα σε συνθήκες πολέμου και αποικιακής καταστολής.

Ένα από τα πρώτα χαρακτηριστικά παραδείγματα εμφανίζεται στην Κούβα κατά τον πόλεμο ανεξαρτησίας από την Ισπανία (1895–1898). Ο Ισπανός στρατηγός Βαλεριάνο Βάιλερ (Valeriano Weyler) μετέφερε βίαια αγροτικούς πληθυσμούς σε ελεγχόμενες περιοχές, ώστε να αποκοπεί η στήριξη προς τους αντάρτες. Οι συνθήκες ήταν εξαιρετικά δύσκολες και οδήγησαν σε μαζικούς θανάτους από πείνα και ασθένειες.

Λίγο αργότερα, οι Βρετανοί υιοθέτησαν παρόμοιες πρακτικές στον Δεύτερο Πόλεμο των Μπόερ στη Νότια Αφρική (1899–1902), δημιουργώντας στρατόπεδα για άμαχους πληθυσμούς. Οι κακές συνθήκες διαβίωσης προκάλεσαν μεγάλο αριθμό θυμάτων. Στη συνέχεια, η Γερμανία εφάρμοσε ακόμη πιο βίαιες πολιτικές στη Γερμανική Νοτιοδυτική Αφρική. Κατά την περίοδο 1904–1907, στο πλαίσιο της Γενοκτονίας των Χερέρο και Νάμα, δεκάδες χιλιάδες άνθρωποι εξοντώθηκαν. Το εν λόγω γεγονός θεωρείται από πολλούς ιστορικούς ως η πρώτη γενοκτονία του 20ού αιώνα.